Walter Hottinga . Com

Walter, 19 Mar 2005 22:27 uur
Guatemala, Lago Atitlan: San Marcos de Laguna

De eerste maand zit erop. HELAAS moet ik zeggen en dat is volgens mij het beste dat je kan gebeuren.

Een maand geleden had ik geen idee of ik:
- reizen leuk zou vinden
- of ik alleen reizen leuk zou vinden
- of ik alleen reizen in een land waarvan je de taal niet spreekt leuk zou vinden
- of ik alleen reizen in een land waarvan je de taal niet spreekt terwijl je ziek bent wel zou trekken.

Nu kan ik vol mondig JA roepen. Het is fantastisch. Mooie omgevingen, mooie ontmoetingen, koorts is over, oor helaas nog pijnlijk, hable en pecito espagnol and never a dull moment.

De afgelopen week was weer een aaneenschakeling van mooie gebeurtenissen:
- heel lang niks
- 50 uur reizen
- bus of geen bus dat is de vraag
- grenzen moeten bewaakt
- Belize the american way
- eindelijk bekende hobbels
- weer thuis
- iemand een vliegwiel?
- Bureaucratie
- TokTokTok
- Pana
- the lake revisited

Heel lang niks:
Van Tulum kon ik geen genoeg krijgen. De tijd met Marc was fantastisch. Uiteindelijk 9 dagen niks gedaan….oftewel heel druk met 10 meter naar de zee lopen…bedenken of het siesta tijd was of dat je toch eerst even wat gingen eten en ja wat moet je dan….kletsen, lezen…klein zwemmerikje doen? Zware tijden. Na 9 dagen was het voor mij genoeg. Ik wou naar Guata. Zo gezegd zo gedaan. Voor Zeilen in Belize had ik geen tijd meer en iedereen die ik sprak was er niet heel enthousiast over..skip it.

Daarom 50 uur reizen:
Boordevol energie en met heel veel zin om eindelijk naar het meer te gaan besloot ik de tocht Tulum naar Pana in een keer achter elkaar door te maken. Praktisch gezien…je plant de eerste bus daarna zie je hoe je het slimst verder kunt reizen. Zo gezegd een ticket Chetumal gekocht. 8:00 vertrek uit Tulum. 5 uur later in Chetumal de grens met Belize.

Bus of geen bus dat is de vraag
In Chetumal gaan volgens alle reisgidsen om 14:00 en 14:30 bussen via belize rechtstreeks(dat is dan wel via Belize City)naar Flores in Guatemala. Helaas geen bussen wel volgens het bord niet volgens het meisje? Bij twijfel altijd nog iemand vragen? Meisje van het loket schijnt gelijk te hebben. 0600 is de eerst volgende optie. Walter is niet voor een gat te vangen. Snel wat mensen aangesproken wie wil er nog meer naar Flores? (Kunnen we samen een busje huren?)Twee zeer aardige engelse jongens (Rick en Geremy)zaten in het zelfde schuitje. Helaas te klein groepje voor een busje. De jongens wouden al opgeven..ik niet. Volgens de gidsen zou er ook nog een reisburo zijn dat rond 1500 met een bus uit flores zou komen en gelijk weer terug zou rijden……kunnen wij mooi mee. De bus kwam om 1600 dropte zijn lading…..en ging er vol gas vandoor. Het moest zo zijn wij zouden met zijn 3 en Chetumal gaan verkennen. Na wat biertjes en een overheerlijke pizza een paar uur geslapen in ons hotel. 0600 een bus betekend 0500 op het busstation zijn. Je wilt je enige optie niet missen door plaats gebrek. We stonden al op de lijst……maar zoals ‘s ochtends bleek was er een nieuwe lijst zonder onze namen die diende als reserveringslijst. Je raakt er op ingespeeld.

Grenzen moeten bewaakt:
Even de grens over zoals in Europa is er niet bij. Beide landen zijn erg belangrijk en moeten beide alles controleren. Dat betekend. Bij 38 graden iedereen de bus uit. Je tassen pakken. Naar het douane gebouw…in de zon in de rij..passport check. Bagage check. Lopen naar de volgende grens. Paspoort check, bagage check. Alles weer in de bus..We zijn op de heilige grond van Belize. (Volgens de tickets had de bus airco…dat HAD hij ook…het werkte alleen niet dus binnen was het ook heet zullen we maar zeggen.)

Belize the american way:
Wouw wat een ander land. De natuurlijke omgeving is het zelfde maar hier is alles veel en veel netter. Gebouwen zijn fraaier hekken zijn een stuk fraaier geen vuil…wat een andere mentaliteit al niet kan doen met een land. In een ruk door naar Belize City. Gelukkig is het busstation….welk? Gewoon de kade van de zee bij het centrale park. We kregen 15 minuten van de chauffeur……foto maken snel je ontbijt scoren……euh lunch het was al over 1200…en op naar de bus maar weer….

Eindelijk bekende hobbels:
Na nog z’n gezellige grens overgang waar we……echt uniek onze weg uit Belize moesten betalen……ze willen je hier blijkbaar houden de meeste landen willen dat je zo snel mogelijk op hoepelt en laten je betalen als je naar binnen wilt….variatie doet leven.
Deze overgang was nog chaotischer, warmer en drukker…gelukkig lag aan de andere kant van de brug……….bekende hobbels. Zoals het Guatemala betaamt was er natuurlijk geen asfalt te bekenen wel veel grind, stof en gaten. Als volleerd rally chauffeurs vlogen wij over de weg…….zo ken ik het weer.

Weer thuis:
Dit thuis gevoel werd nog versterkt met de aankomst in Flores rond 1500…Vorig jaar was ik hier ook al. Rick en Jeremy bleven om Tikal te zien. Ik heb gelijk een ticket met de nacht bus naar Guatemala City geboekt. Vertrek 2130 aankomst 0600. Even naar Elena, de andere kant van het water..ticket kopen..douche in de kamer van Rick en Jeremy..tijd voor happy hour…cuba libra’s 2 voor omgerekend 1 euro 50…alcohol en engelsen, geld en nederlanders…..we waren in ons element. Hapje gegeten en tijd voor de bus.

Iemand een vliegwiel?
Na een kleine 3 uur werd ik bruut uit mijn slaap gewekt. De bus kwam wat snel tot stilstand. Iedereen er uit….de trouwe mercedes stond te koken. Trouw: dezelfde bus en chauffeurs hadden mij al vervoerd sinds Chetumal…..CAO, werktijden…onderhoud?
Na een paar tellen viel ook alle stroom weg. Daarstonden we bij een T-kruising…snel een biertje gehaald bij het laatste weg tentje(een paar planken) dat nog open was en wachten. De lokale hadden geen probleem. De zweden die in de bus zaten flipten……waarom vertellen ze niks. Wanneer is er een volgende bus. Het antwoord is simpel. Zij weten ook niet meer dan jij kan zien. De bus is kapot en gaat het niet meer doen…de rest is in de handen van DIOS.
Gelukkig een straatlantaarn…boekje lezen. Tot 0500 nog steeds geen bus…..uurtje slaap. 0600 licht: het bleek dat we een deel van de moter waren verloren en wel het deel dat alle banden aandrijft voor de waterpomp en koeling en voor lucht en electra. Geen koeling is koken. Geen lucht is heel snel remmen. Geen electra is donker. 0700 daar was de eerste bus. Op naar Guata met de lokale stop bus…je komt er ook. Boek bijna uit.

Bureaucratie:
Rond 1400 de stad in gehobbeld. De zweden gingen hun geld terug claimen. Ik geloofde er niet in maar ala het was om de hoek dus ik mee. Fantastisch schouwspel. Wachten ingewikkeld en uiteindelijk de uitslag. Ja ik stond op de lijst van passagiers en ja ik was wie ik beweerde te zijn en ja de chauffeur wist zich mij te herrinneren maar ja ik had niet het juiste bonnetje……nooit gehad ook en dus kreeg ik toch niet mijn geld terug. ASSHOLES. Maar goed waar hebben we het over het ticket kostte mij 110 (de zweden hadden 180 betaald) en de 2e bus kostte 40 dus voor 150 Q zeg 15 euro had ik 26 uur entertainment gehad probeer dat maar eens in Europa.

TokTokTok:
Daar was hij weer de bekende toktoktok hoor ik dat goed ja het is de chickenbus…heerlijke oude amerikaanse school bus die je voor 1 euro 80 3 uur plezier bezorgt…….en een nieuwe ontmoeting met kippen die op hun kop naar de lokale markt worden gebracht. TokToooooooook.

Pana:
In de bus een candadees meisje leren kennen. Met haar een kamer gedeelt in een hotel waar ik al eerder was geweest. Fantastisch douche, zeer stil, heerlijke bedden en vriendelijk mensen. De hele dag met Breianne geshopt. Horloge, kaarsen, T-shirts vandaag aangevuld met wat broeken, potloden, jongleerballen…..kortom tijd om een paar maanden een andere reis te gaan maken.

The lake revisited:
Waar kun je beter intern reizen dan in San Marcos. Het prachtige meer lag er gelukkig nog steeds in zijn volle glorie. Bij Las Piramides, het meditatie centrum, waren ze verheugd me weer te zien, er waren nog kamers, in het dorp waren een aantal oud bekenden van vorig jaar. Echt thuis komen.

Maandag begint de interne reis en zal ik de komende 3 maanden niet fysiek aan het reizen zijn. Het beloofd even boeiend zo niet boeiender te worden…veel tijd voor updates wordt me niet gegund…daarom een tijdje stilte op deze site…wil je dus weten hoe de interne reis verloopt: mailen!

Hasta Luego!!

Walter.

Walter, 9 Mar 2005 19:53 uur
Mexico, Tulum

“Tijd is vreemd. Vreemd mooi ook om nooit te weten wat het is.” Rutger Kopland Palenque op de muur van een cafe.

Wat heb ik allemaal uitgespookt: Niks herhaald. Aqua Azul, Merida, Alweer Niks, Uxmal, Deur dicht, Even veel doen, Chichen Itza, Paradijs…voor sommigen en heel veel niks.

Niks herhaald:
Deze keer geen keuze. Of stiekem toch. Na het schitterende Palenque wou ik gaarne mede op aanraden van Robert ook Aqua Azul zien. Volgens de reisgidsen en Robert schitterende watervallen. Helder blauwwater…midden in het groen en watervallen over gele druipstenen. Het bleek ook schitterend. De weg er naar toe kende een paar kleine hobbels:
Ik wou niet met de commerciele organisaties. Aqua is 50 km rijden. Het eerste bod was 500 pesos ongeveer 50 dollar, de volgende voor 200, toen 100 en vervolgens na wat zoeken de lokale boeren bus voor 20 dat begon er meer op te lijken. Walter gaat met de boerenbus, afkomst verlogend zich niet, en ziet wel hoe hij weer terug komt.
Volgens mij betijds opgestaan, wekker gezet, en naar de bank gelopen. Beetje bewolking. Niet de mooiste dag voor een waterval.
Bij de bank extra geld halen. Een avontuur is leuk maar als het mis wil dan betaal ik gaarne een taxi om weer thuis te komen. Helaas. Het was de eerste maandag van de maand. Heel mexico gaat geld halen. Lange rijen op de stoep voor de banken. No worry ik heb volgens de ING wekker de tijd. Eerst ontbijten straks nog maar een keer kijken. Zo gezegd..Terug gekomen in de kortere rij. In de bank eindelijk een klok……als de tijd klopte was de bus net weg…de tijd klopte….de ING liet me in de steek….de tijd klopte niet meer. (einde ING reiswekker)
Rustig geld gehaald en de rest van de dag Palenque dorp verkent………20.000 zielen. Aangezien ik niks te doen had en mijn boek uitwas op zoek naar een boek winkel…..gezocht, gevraagd en geen boek winkel!!! Geen grap. Ze hebben hier alles maar geen boeken. Het geen een erg arm gevoel geeft en dat klopt ook als je om je heen kijkt….geestelijk niet heel veel rijkdom. Het gaat hierom dollars en uiterlijk.
De rest van de dag siesta gehouden. Het was bewolkt. Prima om pas morgen naar Aqua te gaan.

Aqua Azul:
Natuurlijk met de boerenbus. Een schitterend Aqua bekeken…heerlijk gezwommen met de lokale jeugd. Tijd om terug te gaan. De boerenbond voorzag hier niet in. Dus gepoogd mee te liften met mensen die met huurauto´s terug gingen. Werkte niet. Uiteindelijk met een Pickup naar de hoofdweg. Kostte 10 pesos. Op de hoofdweg een kwartiertje gewacht. Ik dacht dat hier wel veel verkeer langs zou komen. Nou niet dus en dan sta je dan midden in een land waar niet zo lang geleden een opstand was.
Rustig gewacht en ja hoor daar kwam een collectivo. Voor 25 keurig terug naar Palenque gebracht. Een avontuurlijk tochtje naar een mooie waterval. (Robert dank voor de tip!)

Merida kijken, kijken niet kopen:
Schitterende stad. Door het toeval naar een schitternd hostel geleid. Voor 75 pesos een bed in een fantastisch mooi koloniaal pand met balkons met uitzicht over het plazo major. Of te wel een hotel kamer op de dam alleen dan voor een schijntje. Het hostel was uitermater vriendelijk, mooi en leuk, prima publiek, warme douches, gratis drinkwater en een heerlijk ontbijt gemaakt door de eigenaar en zelfs vrij internet en alles inbegrepen!! Wat een onhollands gevoel.
Merida is een oude koloniale stad met een schitterende uitgebreide markt wijk. Aangezien ik daar dol op ben heerlijk lopen struinen. Kijken, Kijken niet kopen….mijn rugzak zit al vol.

Alweer niks:
Vermoeidheid sloeg toe. Bekende recept uit de kast gehaald. Een hele dag een bankje in het Plazo Major gebruikt en het leven voorbij zien trekken. Tijd is vreemd. Vreemd ook om helemaal niks te doen……geen aandrang om wat dan ook te gaan doen of moeten doen.

Uxmal:
Gaaf! Vanuit merida een dag tripje gemaakt. Schitterende ruines met een fantastisch uit zicht over de hele omgeving. In Uxmal kun je echt nog zelf ontdekken en gewoon wat rond scharrelen. Naast fantastisch mooie ruines kom je dan ook grote en zeer verscheidende leguanen tegen, vogels en vleermuizen!! Ze hadden een nest in een van de tempels. Eerst de geur, toen het geluid en ja hoor daar waren ze weggedoken voor het daglicht.

Deur dicht:
Zoals dat kan gaan. Ik was ineens klaar met Merida. Ik kwam terug uit Uxmal en wou mijn foto-CD posten. Dus naar het postkantoor. Daar hadden ze geen verpakkingsmateriaal. Dus weer naar buiten. He wat vreemd geen straat shopjes die wat verkopen. Ik zoeken.Binnen een paar minuten verpakking geregeld en terug naar het Postkantoor. Letterlijk voor mijn neus werd de deur op slot gedaan. BALEN.
Vanaf dat moment baalde ik overal van. De herrie, de viezigheid. Constant mensen die tegen je aan lopen. Geen normaal voedsel. Klote!! Of te wel ik had het helemaal gehad.
Tijd om af te koelen…..letterlijk en figuurlijk. Tegen mijn zin in een BurgerKing in. Letterlijk koud en een bekend systeem waarbij je weet wat je krijgt als je iets besteld.
De volgende morgen zou ik Merida verlaten. Het was mooi geweest.

Even veel doen:
Al dat niksen is leuk maar af en toe moet je gewoon je oude stijltje uit de kast halen….voelt zo lekker vertrouwd. Dus gewoon veel doen op een dag. Zo bedacht zo gedaan. Dus eerst met de bus 2 uur naar Chichen Itza en vanaf daar nog een paar uur reizen door naar Tulum. Vanaf Tulum nog een half uurtje naar het strand en daar op zoek naar een hostel. Moet kunnen toch.

Chichen Itza:
Bloed en bloed heet geen zuchtje wind. Rugzak gedropt bij de balie en gevoelsmatig voor veel te veel geld de site bekeken. Bij alle ruines betaal je 38. Hier betaal je 88!! mind you. Ze bieden er niet meer voor kan ik je vertellen. De bouwerken zijn hier niet ineens allemaal compleet en heel. Natuurlijk waren ook hier de bouwwerken wel weer fantastisch. Ben vooral erg gecharmeerd van al die gebouwen met de pilaren. Wat moeten dat een mooie ruimtes zijn geweest toen er nog daken op zaten. Zelfs nu zijn het prettige ruimtes en pleinen. Kaartje gekocht voor de bus naar Tulum. Er gaat er maar een eentje per dag en die schijnt erg druk te zijn…gek he. Mijzelf getrakteerd op een magnum!! lang leve Holanda!!
Bij de bus Marc ontmoet. Aardige gast. We raakten gelijk aan de klets.

Paradijs…voor sommigen en heel veel niks:
In Tulum samen met Marc een taxi gepakt naar het strand. En daar was het dan…..al vanaf het begin van mijn reis naar gesnakt: Wit zand, palmbomen, een blauw zee, een cabana op het strand en hangmatten om in te slapen: PARADIJS.
Voor sommigen…..goedkoop is het niet. Het dorp is een uur lopen dus je moet bijna alles halen bij de lokale restaurantjes….dankzij de ING kan ik dat gelukkig een tijdje volhouden. Daarom nog meer niks: Sinds onze aankomst niet veel meer gedaan. Gekletst, geslapen, gezwommen, hapje eten, siesta, lezen, eten? en ja het is donker dus laten we maar weer slapen…..ik wist niet dat ik zoveel kon slapen lang leve het vele NIKS.

Later,

Walter.

P.s.1: Moet nog een uurtje lopen naar het paradijs en het is inmiddels weer heel erg warm en vochtig.
P.s.2: Ik krijg de landkaart niet te zien. Dus als je wilt weten waar ik ben zul je zelf in een atlas moeten kijken.